Zabezpieczenie antyspamowe *


Zabezpieczenie antyspamowe *


To była jedna z najważniejszych kieleckich budowli. Wszystko zaczęło się od ufundowania przez mieszczan kieleckich w XVI i XVII wieku najpierw kaplicy, a potem małego skromnego, murowanego kościółka pod wezwaniem św. Leonarda. Ta niewielka świątynia, jedyna sakralna budowla, na którą zdobyło się kieleckie mieszczaństwo, funkcjonowała „za miastem” do początku XIX wieku.

Prowadziła do niej od Rynku „droga do Leonarda”. Na dalszych losach tego miejsca (a przy okazji całych Kielc) zaważyła decyzja biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka, który w latach 1782-1788 (do swojej śmierci) mieszkał na stałe w kieleckim pałacu. Ubezwłasnowolniony, bo po powrocie z rosyjskiego zesłania (będącego karą za sprzeciw wobec I rozbioru Polski) zaniemógł psychicznie. Biskup postanowił ufundować w Kielcach – właśnie przy kościółku św. Leonarda – szpital z prawdziwego zdarzenia i klasztor dla mających go prowadzić sióstr miłosierdzia zwanych szarytkami.

Po śmierci biskupa historia przyspieszyła i gdy Kielce w 1789 roku, wraz z niewykończoną jeszcze budowlą, zostały upaństwowione, szarytki nie zdążyły przejąć budynku. Kilka lat potem, w 1794 roku stacjonowały wokół wojska Tadeusza Kościuszki, a w gmachu urządzono tymczasowy lazaret. To właśnie w nim najprawdopodobniej zmarł Bartosz Głowacki.

Po kolejnych zakrętach historii: trzecim rozbiorze (Kielce pierwotnie znalazły się w zaborze austriackim), wojnach napoleońskich, istniejącym osiem lat Księstwie Warszawskim i wreszcie utworzeniu pod berłem cara Królestwa Polskiego (tzw. Kongresowego), Gmach Leonarda (bo tak zaczął być nazywany) okazał się być wielkim atutem Kielc.

Gdy w 1816 roku rozważano, gdzie przenieść władze województwa krakowskiego z Krakowa, który po Kongresie Wiedeńskim uzyskał status Wolnego Miasta, ostatecznie wybrano Kielce – m.in. ze względu na tę budowlę. Władze Komisji Wojewódzkiej właśnie tu znalazły swoją siedzibę (przebudowany kościół stał się jej częścią). Wtedy też Gmach Leonarda stał się najważniejszym miejscem na mapie Kielc. Dosłownie, bo gdy w 1821 roku sporządzano pierwszy plan regulacyjny miasta, budynek stał się podstawowym punktem odniesienia – od niego miały wybiegać wachlarzowo nowo tworzone ulice. Plan zrealizowano tylko częściowo, jednak była to część bardzo istotna. W ten sposób bowiem powstała najważniejszy kielecka ulica – dzisiejsza ul. Henryka Sienkiewicza.

Do 1974 roku oś kieleckiego deptaka zamykała bryła Gmachu Leonarda. Do 1974 roku, bo właśnie wtedy władze kazały obiekt wykreślić z rejestru zabytków, wyburzyć i na jego miejscu rozpocząć budowę nowej siedziby kieleckiego teatru. Dziś możemy obejrzeć makietę gmachu w Muzeum Historii Kielc. Czekamy też na posadowienie na placu przed KCK, obiecanego przez obecne władze miasta, metalowego odlewu miniatury budynku i jego otoczenia.

Tekst: Rafał Zamojski

Fotografia z lat 70. XIX wieku z archiwum profesora Jana Leszka Adamczyka.

Ta strona używa cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close