Zabezpieczenie antyspamowe *


Zabezpieczenie antyspamowe *


Tak, to też Kielce. Ten zaskakujący widok to zakręt ul. Leśnej (a kiedyś zbieg ul. Leśnej i Kapitulnej, która dawniej sięgała za ul. Sienkiewicza). Szkoda takich zaułków, a ten dodatkowo był miejscem nie tylko ciekawym architektonicznie, ale i ważnym dla historii miasta.

Od czasu założenia przez biskupa Szaniawskiego szkoły średniej tj. od 1727 roku (w 1801 przemianowanej na Męskie Rządowe Gimnazjum), szkolnictwo było ważnym czynnikiem miastotwórczym Kielc. Od czasu uczynienia z naszego miasta siedziby różnych urzędów (w tym władz wojewódzkich/gubernialnych) ofertę szkoły rządowej zaczęły uzupełniać ponadelementarne placówki prywatne – jako pierwsze, w latach 20. XIX w. zaczęły powstawać pensje kształcące dziewczęta. Szkoły te zazwyczaj nie egzystowały długo – np. pierwsza prywatna szkoła średnia czteroklasowa dla chłopców Fryderyka de Lippy działała przez 12 lat (1838-49).

W wieku XIX szkolnictwo średnie w Kielcach przeżywało wzloty i upadki, co przede wszystkim było efektem polityki rosyjskiego zaborcy, nie pozwalającego na zbytni rozwój. Rządowa szkoła często zmieniała nazwy – w latach 1844-45 w ogóle była zamknięta, potem do roku 1862 miała status niepełnej szkoły średniej o sześciu klasach.

Spośród szkół prywatnych, które próbowały wejść w powstałą niszę, szczególnie dobrze zapisał się w historii miasta „instytut” (Zakład Naukowy Męski) założony w 1852 roku przez Hermana Hillera. Szkoła szybko zyskała dobrą renomę i była znana z wysokiego poziomu kształcenia. Ponieważ przeważali w niej uczniowie z rodzin szlacheckich oraz majętnych urzędniczych i wojskowych, dobrze prosperowała finansowo. Korzystając z dobrej koniunktury, około 1870 roku właściciel wzniósł dla niej siedzibę na zamknięciu ul. Leśnej, czyli kamienicę widoczną na naszym zdjęciu. Ciekawostką jest, że szkoła stanęła na miejscu dawnego Urzędu Leśnego, od którego wzięła swoją nazwę ul. Leśna. Instytut Hillera działał do 1884 roku, sam gmach jednak pozostawał ważny dla kieleckiego szkolnictwa przez następne kilkadziesiąt lat.

Od 1889 roku mieściło się w nim nowo powołane do życia rosyjskie Żeńskie Rządowe Progimnazjum (przekształcone następnie w pełne, 7-klasowe gimnazjum). W latach 1915-22, ze względu na to, że historyczna siedziba obok kościoła pw. Świętej Trójcy została zajęta przez inne instytucje, w budynku uczyli się uczniowie najstarszej kieleckiej szkoły (od 1919 do 1933 roku noszącej nazwę Gimnazjum Państwowego im. Mikołaja Reja). Pod koniec 1916 roku uruchomiono tam też 2-letnie Seminarium Nauczycielskie dla 50 uczniów. W końcu, w latach 20. XX wieku, po przeprowadzce z ul. Kościuszki, gmach zajął ostatni ważny i zasłużony lokator: Gimnazjum Żeńskie im. Błogosławionej Kingi pod dyrekcją niezwykle zasłużonej dla Kielc Marii Opielińskiej.

Kamienica została wyburzona pod koniec lat 30. XX wieku, niedługo po oddaniu do użytku sąsiadującego z nią dużego, nowoczesnego gmachu szkolnego wybudowanego według projektu architekta Wacława Nowakowskiego dla potrzeb Państwowego Seminarium Nauczycielskiego.

Również kamienica, której fragment widzimy po prawej stronie zdjęcia, była nie byle jaka. Podczas rozbiórki na początku lat 70. XX w. okazało się, że gmach kryje w swych wnętrzach bardzo bogaty wystrój – malowidła, sztukaterie, ozdobne piece. Dziś pozostała po nich tylko dokumentacja fotograficzna w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków…

Tekst: Rafał Zamojski

Zdjęcie z archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków.

Ta strona używa cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close