Zabezpieczenie antyspamowe *


Zabezpieczenie antyspamowe *


Był nastolatkiem, gdy zadebiutował jako pianista w muzycznym salonie przyjaciółki rodziców. Międzynarodową karierę rozpoczął w ostatniej dekadzie XIX stulecia w Paryżu, a premiera jego Sonaty na wiolonczelę i fortepian As-dur, którą zaprezentował, grając w duecie z Pablem Casalsem, była nad Sekwaną artystycznym wydarzeniem. Kolejne lata to już pasmo sukcesów. Dziś Zygmunt Stojowski zaliczany jest do grona najwybitniejszych polskich kompozytorów.

Urodził się w Strzelcach niedaleko Oleśnicy 8 kwietnia 1870 roku. Ta miejscowość współcześnie mieści się w powiecie staszowskim. Gry na fortepianie i kompozycji uczył się w Krakowie od Władysława Żeleńskiego. Dzięki ustosunkowanej towarzysko matce mógł obracać się w kręgach artystów. Bez wątpienia miało to wpływ na rozwój talentu młodego Zygmunta, gdyż Stojowskich odwiedzali m.in. Anton Rubinstein, Stefan Żeromski czy Ignacy Jan Paderewski.

W 1887 roku Stojowski rozpoczął studia w Konserwatorium Paryskim w klasach fortepianu, harmonii oraz kompozycji. Przyjaźnił się wtedy z Piotrem Czajkowskim oraz Johannesem Brahmsem. Po ukończeniu tej szkoły mieszkał przez pewien czas we Francji, koncertował m.in. w Paryżu, Londynie, Berlinie, a także Krakowie, Warszawie i Lublinie – jak czytamy w tekście Małgorzaty Kosińskiej w serwisie Culture.pl

Za Symfonię d-moll otrzymał w 1898 roku nagrodę na prestiżowym konkursie kompozytorskim im. Paderewskiego w Lipsku. Bawiący w Paryżu, gruntownie wykształcony Zygmunt Stojowski jest muzykiem zażywającym ustalonej już opinii krytyki francuskiej – napisano wówczas w czasopiśmie „Echo Muzyczne, Teatralne i Artystyczne”.

W 1905 roku Stojowskiego zaprosił nowojorski Institute of Musical Art. Kompozytor zaproszenie przyjął i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Został tam do końca życia (zmarł w 1946 roku), pracując jako kompozytor, pedagog i pianista. Miał opinię znakomitego nauczyciela, pisał fachowe rozprawy dotyczące pedagogiki fortepianowej, a w 1918 roku założył własną szkołę, w której kształciło się wielu znanych później muzyków.

Dużo komponował, organizował festiwale, dawał koncerty w amerykańskich i kanadyjskich miastach. Oprócz muzyki Beethovena, Chopina czy Liszta prezentował słuchaczom oczywiście swoje dzieła. Pisał utwory na fortepian, skrzypce i wiolonczelę, suity orkiestrowe, sonaty, etiudy, wariacje, kaprysy, pieśni. Z ważniejszych pozycji w bogatym dorobku Stojowskiego warto wymienić, oprócz wspomnianej już Symfonii d-moll op. 21, także Koncert fortepianowy nr 2 As-dur, Sonatę G-dur na skrzypce i fortepian, Suitę Es-dur op. 9 na orkiestrę czy kantatę „Modlitwa za Polskę” do tekstu Zygmunta Krasińskiego. Kompozycje Stojowskiego wykonywało wiele muzycznych sław, m.in. Ignacy Paderewski, Józef Hofmann, Mieczysław Horszowski, Carl Friedberg, Jacques Thibaud, Jascha Heifetz czy Pablo Casals. Zygmunt Stojowski nie zerwał kontaktów z krajem, przez wiele lat aktywnie działał  w Fundacji Kościuszkowskiej, założonej w Nowym Jorku polsko-amerykańskiej instytucji kulturalno-oświatowej.

Tekst: Jacek Korczyński, Zdjęcie: z archiwum Muzeum Narodowego w Warszawie

Ta strona używa cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close